Uśmiechnąłem się i włożyłem ręce w kieszenie. Trwała cisza.
-A ty...?- spojrzała na mnie.
-Co?- uniosłem jedną brew.
-Masz rozejm z bratem...?- spytała.
-Tak... Chociaż czasem widzę, że z chęcią skoczyłby mi do gardła...! Ja też mam czasem ochotę!- zaśmiałem się.
-Na przykład kiedy? Bo chcę wiedzieć, kiedy lepiej nie podchodzić...- zaśmiała się.
-No kiedy się mnie nie słucha, lub kiedy klnie, to mam ochotę mu oczy wydrapać. Nie cierpię jak ktoś przeklina. Od zawsze walczę z tym u niego. Albo jak...- zatrzymałem się nagle. Przypomniała mi się dzisiejsza noc. Uśmiechnąłem się do siebie.
-Albo...?- spojrzała na mnie nie rozumiejąc.
-Nie ważne...- mruknąłem. Uznałem, że by mnie zabił, jakbym z kimś o tym mówił. To było jego prywatne życie.
<Tsuhikii?>
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz